Święto Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana
Dla wielu katolików maj i czerwiec to czas szczególnych świąt. Wśród nich jedno, choć stosunkowo nowe, zyskuje coraz większe znaczenie: Święto Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana. To dzień, w którym Kościół patrzy na Jezusa nie tylko jako Zbawiciela, ale przede wszystkim jako Kapłana – Tego, który ofiarował siebie samego, raz na zawsze.
Święto Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana jest jednym z najmłodszych w kalendarzu liturgicznym. Jego korzenie sięgają XX wieku, kiedy to w 1959 roku papież Jan XXIII wprowadził je w pewnych wspólnotach zakonnych. W Polsce święto to zostało oficjalnie wprowadzone do kalendarza diecezji dopiero w 2013 roku, zgodnie z propozycją papieża Benedykta XVI, który pragnął uwydatnić kapłańskie posłannictwo Jezusa i przypomnieć o szczególnej roli kapłanów w Kościele.
To święto obchodzone jest w czwartek po Zesłaniu Ducha Świętego, czyli w okresie, gdy Kościół szczególnie modli się za kapłanów i dziękuje za sakrament Eucharystii oraz kapłaństwa.
W centrum tego święta jest prawda o Jezusie jako Najwyższym i Wiecznym Kapłanie. Oznacza to, że Jezus nie tylko ofiarował siebie za nas, ale trwa jako ten, który nieustannie wstawia się za ludźmi przed Ojcem. Kapłaństwo Jezusa nie ma końca – jest wieczne, ponieważ On sam jest wieczny („na wzór Melchizedeka”, por. Hbr 7,17). Dlatego właśnie Chrystus jest wzorem dla każdego kapłana i każdego wierzącego – On jeden jest prawdziwym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi.
Jeden z teologów napisał: „Jezus Chrystus jest wiecznym Kapłanem, który przez swoją ofiarę na krzyżu otworzył drogę do Ojca dla każdego człowieka”.
Wspólnota parafialna w małym polskim miasteczku od lat pielęgnuje zwyczaj adoracji Najświętszego Sakramentu właśnie w dniu tego święta. Wierni modlą się szczególnie za swoich duszpasterzy. Pewna starsza parafianka, pani Maria, wspomina: „Pamiętam, jak ksiądz proboszcz zaprosił nas na wspólną modlitwę w intencji kapłanów. To był piękny gest jedności”. Takie osobiste historie pokazują, że święto to staje się okazją do wyrażenia wdzięczności tym, którzy naśladują Chrystusa Kapłana.
Wielu kapłanów wspomina ten dzień jako moment szczególnej refleksji. Jeden z nich, ks. Andrzej, powiedział: „To święto przypomina mi, że jestem zaproszony do ofiarowania swojego życia każdego dnia, na wzór Jezusa”.
Podczas Święta Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana szczególnie rozbrzmiewają modlitwy za kapłanów. Jedna z najczęściej odmawianych brzmi:
„Jezu, Najwyższy i Wieczny Kapłanie, uczyń nasze serca według Serca Twego.”
W liturgii tego dnia kapłan modli się w imieniu Chrystusa – to sam Chrystus ofiaruje siebie za swoje owce.
Obchody tego święta różnią się w zależności od kraju. W Polsce zyskuje ono coraz większą popularność. W tym dniu kapłani często spotykają się na wspólnej modlitwie i refleksji. Dla wiernych jest to okazja do podziękowania za posługę duszpasterską oraz przypomnienia, jak wielkim darem i tajemnicą jest kapłaństwo Chrystusa.
Święto to przypomina, że każdy kapłan jest powołany, by być „drugim Chrystusem” – alter Christus – i służyć ludziom z miłością oraz oddaniem.
Choć Święto Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana jest świętem młodym, już dziś widać, jak bardzo jest potrzebne. Przypomina nam, że kapłaństwo jest nie tylko posługą, ale też tajemnicą obecności samego Chrystusa pośród nas. To dzień, kiedy Kościół modli się za swoich duszpasterzy, dziękuje za dar Eucharystii i powraca do źródła – do Serca Jezusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana.