Najpiękniejsze polskie kolędy:

Koledy PolskieKolędowanie to jedna z piękniejszych polskich tradycji okresu świąt Bożego Narodzenia. Rodziny spotykają się, zapominają o problemach dnia codziennego i wspólnie śpiewają tradycyjne polskie kolędy. Teksty kolęd przekazywane są z pokolenia na pokolenie i są szeroko znane. 

Ach ubogi żłobie

Ach ubogi żłobie, 
Cóż ja widzę w tobie? 
Droższy widok niż ma niebo, 
W maleńkiej osobie, 
Droższy widok niż ma niebo, 
W maleńkiej osobie.

Zbawicielu drogi, 
Jakżeś to ubogi, 
Opuściłeś śliczne niebo, 
Obrałeś barłogi

Czyżeś nie mógł Sobie, 
W największej ozdobie, 
Obrać pałacu drogiego, 
Nie w tym leżeć żłobie?

Gdy na świat przybywasz, 
Grzechy z niego zmywasz, 
A na zmycie tej sprośności, 
Gorzkie łzy wylewasz.


Anioł pasterzom mówił

Anioł pasterzom mówił: 
Chrystus się wam narodził 
w Betlejem, nie bardzo podłym mieście. 
Narodził się w ubóstwie 
Pan waszego stworzenia.

Chcąc się dowiedzieć tego 
poselstwa wesołego, 
bieżeli do Betlejem skwapliwie. 
Znależli dziecię w żłobie, 
Maryję z Józefem.

Taki Pan chwały wielkiej, 
uniżył się Wysoki, 
pałacu kosztownego żadnego 
nie miał zbudowanego 
Pan wszego stworzenia.

O dziwne narodzenie, 
nigdy niewysławione! 
Poczęła Panna Syna w czystości, 
porodziła w całości 
Panieństwa swojego.

Już się ono spełniło, 
co pod figurą było: 
Arona różdżka ona zielona 
stała się nam kwitnąca 
i owoc rodząca.

Słuchajcież Boga Ojca, 
jako wam Go zaleca: 
Ten ci jest Syn najmilszy, jedyny, 
w raju wam obiecany, 
Tego wy słuchajcie.

Bogu bądź cześć i chwała, 
która byś nie ustała, 
jako Ojcu, tak i Jego Synowi 
i Swiętemu Duchowi, 
w Trójcy jedynemu.


Bóg się rodzi

Bóg się rodzi, moc truchleje: 
Pan niebiosów obnażony. 
Ogień krzepnie, blask ciemnieje, 
Ma granice Nieskończony:

Wzgardzony okryty chwałą, 
Śmiertelny Król nad wiekami; 
A Słowo ciałem się stało 
I mieszkało między nami.

Cóż masz, niebo, nad ziemiami? 
Bóg porzucił szczęście swoje, 
Wszedł między lud ukochany, 
Dzieląc z nim trudy i znoje,

Niemało cierpiał, niemało, 
Żeśmy byli winni sami, 
A Słowo ciałem się stało 
I mieszkało między nami.

W nędznej szopie urodzony, 
Żłób Mu za kolebkę dano. 
Cóż jest, czym był otoczony? 
Bydło, pasterze i siano;

Ubodzy! Was to spotkało, 
Witać Go przed bogaczami, 
A Słowo ciałem się stało 
I mieszkało między nami.

Potem i króle widziani 
Cisną się między prostotą, 
Niosąc dary Panu w dani: 
Mirrę, kadzidło i złoto;

Bóstwo to razem zmieszało 
Z wieśniaczymi ofiarami, 
A Słowo ciałem się stało 
I mieszkało między nami.

Podnieś rękę, Boże Dziecię! 
Błogosław Ojczyznę miłą! 
W dobrych radach, w dobrym bycie 
Wspieraj jej siłę swą siłą,

Dom nasz i majętność całą 
I wszystkie wioski z miastami! 
A Słowo ciałem się stało 
I mieszkało między nami.


Bracia, patrzcie jeno

Bracia, patrzcie jeno, jak niebo goreje, 
Znać, że coś dziwnego w Betlejem się dzieje. 
Rzućmy budy, warty, stada, 
Niechaj nimi Pan Bóg włada, 
A my do Betlejem, a my do Betlejem, do Betlejem.

Patrzcie, jak tam gwiazda światłem swoim miga! 
Pewnie do uczczenia Pana swego ściga. 
Krokiem śmiałym i wesołym 
Spieszmy i uderzmy czołem 
Przed Panem w Betlejem.

Wszakże powiedziałem, że cuda ujrzymy: 
Dziecię, Boga świata w żłobie zobaczymy, 
Patrzcie jak biednie okryte, 
W żłóbku Panię znakomite 
W szopie przy Betlejem.


Cicha noc, święta noc

Cicha noc, święta noc, 
pokój niesie ludziom wszem 
a u żłobka Matka Święta 
czuwa sama uśmiechnięta, 
nad Dzieciątka snem.

Cicha noc, święta noc, 
pastuszkowie od swych trzód 
biegną wielce zadziwieni, 
za anielskim głosem pieni, 
gdzie się spełnił cud.

Cicha noc, święta noc, 
narodzony Boży Syn, 
Pan wielkiego majestatu, 
niesie dziś całemu światu 
odkupienie win.

Cicha noc, święta noc, 
jakiż w tobie dzisiaj cud, 
w Betlejem Dziecina święta 
wznosi w górę swe rączęta 
błogosławi lud.


Do szopy

Do szopy, hej pasterze, 
Do Szopy, bo tam cud! 
Syn Boży w żłobie leży, 
by zbawić ludzki ród.

Ref.: Śpiewajcie Aniołowie, 
pasterze, grajcie Mu. 
Kłaniajcie się Królowie, 
nie budźcie Go ze snu.

Padnijmy na kolana, 
to Dziecię to nasz Bóg, 
Witajmy swego Pana; 
wdzięczności złóżmy dług.

Ref.: Śpiewajcie...

O Boże niepojęty, kto 
pojmie miłość Twą? 
Na sianie wśród bydlęty, 
masz tron i służbę swą.

Ref.: Śpiewajcie...

Jezuniu mój najsłodszy, 
Tobie oddaję się. 
O skarbie mój najdroższy, 
racz wziąć na własność mnie.

Ref.: Śpiewajcie...


Dzisiaj w Betlejem...

Dzisiaj w Betlejem, dzisiaj w Betlejem, 
Wesoła nowina. 
Że Panna czysta, że Panna czysta 
Porodziła Syna. 
Chrystus się rodzi, 
nas oswobodzi, Anieli grają, 
Króle witają, Pasterze śpiewają, 
bydlęta klękają, 
Cuda, cuda ogłaszają.

Maryja Panna, Maryja Panna, 
Dzieciątko piastuje. 
I Józef święty, I Józef święty, 
Ono pielęgnuje. 
Chrystus się rodzi...

Choć w stajeneczce, choć w stajeneczce, 
Panna Syna rodzi, 
Przecież On wkrótce, Przecież On wkrótce, 
Ludzi oswobodzi. 
Chrystus się rodzi...

I trzej Królowie, i trzej Królowie, 
Od wschodu przybyli, 
I dary Panu, i dary Panu, 
Kosztowne złożyli. 
Chrystus się rodzi...

Pójdźmy też i my, pójdźmy też i my, 
Przywitać Jezusa, 
Króla nad królami, Króla nad królami, 
Uwielbić Chrystusa. 
Chrystus się rodzi...


Gdy się Chrystus rodzi...

Gdy się Chrystus rodzi i na świat przychodzi, 
Ciemna noc w jasności promienistej brodzi; 
Aniołowie się radują, pod niebiosy wyśpiewują: 
Gloria, gloria, gloria in exelcis Deo.

Mówią do pasterzy, którzy trzód swych strzegli, 
Aby do Betlejem czym prędzej pobiegli, 
Bo się narodził Zbawiciel, wszego świata Odkupiciel, 
Gloria, gloria....

O, niebieskie Duchy i Posłowie nieba, 
Powiedzcież wyraźniej, co nam czynić trzeba, 
Bo my nic nie pojmujemy, ledwo od strachu żyjemy, 
Gloria, gloria...

Idźcie do Betlejem, gdzie Dziecię zrodzone, 
W pieluszki powite, w żłobie położone; 
Oddajcie mu pokłon Boski, on osłodzi wasze troski. 
Gloria, gloria...


Gdy śliczna Panna

Gdy śliczna Panna Syna kołysała, 
Z wielkim weselem tak Jemu śpiewała: 
Lili, lili, laj, moje Dzieciąteczko, 
Lili, lili, laj, śliczne Paniąteczko.

Przybądźcie z nieba, święci Aniołowie, 
Śpieszcie do ludzi z pokojem posłowie, 
Lili, lili, laj, wielki Królewiczu, 
Lili, lili, laj, niebieski Dziedzicu.

Łączcie się w dziękach wszystkie ziemskie dzieci, 
Niechaj się miłość w sercu waszym nieci, 
Lili, lili, laj, drogi Zbawicielu, 
Lili, lili, laj, nasz Odkupicielu!


Jezus malusieńki...

Jezus malusieńki, leży wśród stajenki, 

Płacze z zimna, nie dała Mu matusia sukienki.

Bo uboga była, rąbek z głowy zdjęła, 
W który dziecię uwinąwszy, siankiem Je okryła,

Nie ma kolebeczki, ani poduszeczki, 
We żłobie Mu położyła siana pod główeczki.

Gdy dziecina kwili, patrzy w każdej chwili, 
Na dzieciątko boskie w żłóbku, oko Jej nie myli

Panienka truchleje, a mówiąc łzy leje: 
o mój Synu! Wola Twoja, nie moja się dzieje

Tylko nie płacz, proszę, bo żalu nie zniosę, 
dosyć go mam z męki Twojej, którą w sercu noszę


Lulajże, Jezuniu...

Lulajże Jezuniu, moja perełko, 
Lulaj ulubione me pieścidełko. 
Lulajże Jezuniu, lulajże lulaj! 
A Ty Go, matulu, z płaczu utulaj.

Zamknijże znużone płaczem powieczki, 
Utulże zemdlone łkaniem usteczki. 
Lulajże, Jezuniu...

Lulajże, przyjemna oczom gwiazdeczko, 
Lulaj, najśliczniejsze świata słoneczko. 
Lulajże, Jezuniu...

My z Tobą, tam w niebie, spocząć pragniemy, 
Ciebie, tu na ziemi, kochać będziemy. 
Lulajże, Jezuniu...


Mędrcy świata

Mędrcy świata, monarchowie, 
Gdzie śpiesznie dążycie? 
Powiedzcież nam, Trzej Królowie, 
Chcecie widzieć Dziecię?

Ono w żłobie, nie ma tronu, 
I berła nie dzierży, 
A proroctwo Jego zgonu, 
Już się w świecie szerzy.

Mędrcy świata, złość okrutna, 
Dziecię prześladuje. 
Wieść okropna, wieść to smutna, 
Herod spisek knuje.

Nic monarchów nie odstrasza, 
Ku Betlejem śpieszą, 
Gwiazda Zbawcę im ogłasza, 
Nadzieją się cieszą.

Przed Maryją stają społem, 
Niosą Panu dary. 
Przed Jezusem biją czołem, 
Składają ofiary.

Trzykroć szczęśliwi królowie, 
Któż wam nie zazdrości? 
Cóż my damy, kto nam powie, 
Pałając z miłości?

Tak, jak każą nam kapłani, 
Damy dar troisty: 
Modły, pracę niosąc w dani, 
I żar serca czysty.

To kadzidło, mirrę, złoto 
Niesiem, Jezu szczerze, 
Co dajemy Ci z ochotą, 
Od nas przyjm w ofierze.


Mizerna, cicha, stajenka licha

Mizerna, cicha, stajenka licha, 
Pełna niebieskiej chwały, 
Oto leżący, przed nami śpiący 
W promieniach Jezus mały.

Nad Nim Anieli w locie stanęli 
I pochyleni klęczą 
Z włosy złotymi, z skrzydły białymi, 
Pod malowaną tęczą.

Wielkie zdziwienie: wszelkie stworzenie, 
Cały świat orzeźwiony; 
Mądrość Mądrości, Światłość Światłości, 
Bóg-Człowiek tu wcielony.

I oto mnodzy ludzie ubodzy 
Radzi oglądać Pana, 
Pełni natchnienia, pewni zbawienia, 
Upadli na kolana.


Narodził się nam Zbawiciel ...

Narodził się nam Zbawiciel. 
Jezus Chrystus. Odkupiciel, 
w Betlejem, żydowskim mieście, 
z Panny Maryi czystej.

Maryja, Panienka czysta, 
porodziła Jezu Chrysta; 
Tegoż w pieluszki powiła 
a do żłobu włożyła.

Gdy pasterze w nocy paśli, 
stanął przy nich Anioł jasny. 
Widząc taką jasność Boską, 
bali się trwogą wielką.

Rzekł im anioł: "Nie bójcie się, 
ale się z tego weselcie! 
narodził się Zbawiciel wam, 
Który nazwan Chrystus Pan".

Tedy Anieli śpiewali 
a wielkim głosem wołali. 
"Chwała Bogu z takiej łaski 
w niebie na wysokości!"

Chwała, chwała, Chryste, Tobie 
z Ojcem, z Duchem Świętym w niebie, 
żeś się dla nas tak uniżył, 
a lud swój wyswobodził.


Nie było miejsca dla Ciebie

Nie było miejsca dla Ciebie 
w Betlejem w żadnej gospodzie, 
i narodziłeś się, Jezu, 
w stajni, w ubóstwie i chłodzie.

Nie było miejsca, choć szedłeś 
jako Zbawiciel na Ziemię, 
by wyrwać z czarta niewoli 
nieszczęsne Adama plemię.

Nie było miejsca, choć chciałeś 
ludzkość przytulić do łona, 
i podać z krzyża grzesznikom 
zbawcze, skrwawione ramiona.

Nie było miejsca choć szedłeś 
ogień miłości zapalić, 
i przez swą mękę najdroższą 
świat od zagłady ocalić.

Gdy liszki mają swe jamy 
i ptaszki swoje gniazdeczka, 
dla Ciebie brakło gospody, 
Tyś musiał szukać żłóbeczka.

A dzisiaj czemu wśród ludzi 
tyle łez, jęków, katuszy? 
Bo nie ma miejsca dla Ciebie 
w niejednej człowieczej duszy.


Oj, maluśki, maluśki

Oj, maluśki, maluśki, maluśki 
Jako rękawicka 
Alboli tez jakoby, jakoby 
Kawałecek smycka.

Cy nie lepiej Tobie by, Tobie by 
siedzieć było w niebie, 
wsak Twój Tatuś kochany, kochany 
nie wyganiał Ciebie.

Tam ci zawsze słuzyły, słuzyły 
prześliczne janioły, 
a tu lezys sam j eden, sam jeden 
jako palec goły

Tam wciornaska wygoda, wygoda, 
a tu bieda wsędzie, 
ta Ci teraz dokuca, dokuca. 
ta i potem będzie.

Tam kukiołki jadałeś, jadałeś 
z carnuską i miodem, 
tu się tylko zasilać, zasilać 
musis samym głodem

Tam se w niebie spijałeś, spijałeś 
słodkie małmazyje, 
a tu się Twa gębusia, gębusia 
gorzkich łez napije.

Hej, co się więc takiego, takiego 
Tobie, Panie, stało, 
zeć się na ten kiepski świat, kiepski świat 
przychodzić zachciało.

Cóż Ci oddam panie, mój Panie, 
Chyba me piosnecki, 
Albo też te moje, te moje 
lipowe skrzypecki.


Pójdźmy wszyscy do stajenki...

Pójdźmy wszyscy do stajenki, 
do J e z u s a i Panienki! 
Powitajmy maleńkiego 
i Maryję, Matkę Jego.

Witaj, Jezu ukochany, 
od Patryarchów czekany. 
Od Proroków ogłoszony, 
od narodów upragniony.

Witaj, Dziecineczko w żłobie, 
wyznajemy Boga w Tobie. 
Coś się narodził tej nocy, 
byś nas wyrwał z czarta mocy.

Witaj, Jezu nam zjawiony; 
witaj, dwakroć narodzony, 
raz z Ojca przed wieków wiekiem, 
a teraz z Matki człowiekiem.

Któż to słyszał takie dziwy? 
Tyś człowiek i Bóg prawdziwy, 
Ty łączysz w Boskiej Osobie 
dwie natury różne sobie.

O szczęśliwi pastuszkowie, 
któż radość waszą wypowie! 
Czego Ojcowie żądali, 
wyście pierwsi oglądali.

O Jezu, nasze kochanie, 
czemu nad niebios mieszkanie 
przekładasz nędzę, ubóstwo, 
i wyniszczasz swoje Bóstwo?

Miłości to Twojej dzieło 
z miłości początek wzięło. 
Byś nas zrównał z Aniołami, 
poniżasz się między nami.

Spraw to, Jezu, Boskie Dziecię. 
niech Cię kochamy nad życie; 
niech miłością odwdzięczamy 
miłość, której doznawamy.

Święta Panno, Twa przyczyna 
niech nam wyjedna u Syna, 
by to Jego narodzenie 
zapewniło nam zbawienie.


Przybieżeli do Betlejem...

 
Przybieżeli do Betlejem pasterze, 
grając skocznie Dzieciąteczku na lirze.

Ref: Chwała na wysokości, 
chwała na wysokości, 
a pokój na ziemi.

Oddawali swe ukłony w pokorze 
Tobie, z serca ochotnego, o Boże!

Anioł Pański sam ogłosił te dziwy, 
których oni nie słyszeli, jak żywi.

I Anieli gromadami pilnują, 
Panna czysta wraz z Józefem piastują.

Poznali Go Mesjaszem być prawym, 
narodzonym dzisiaj Panem łaskawym.

My Go także Bogiem, Zbawcą już znamy 
i z całego serca wszyscy kochamy.


Triumfy Króla Niebieskiego

Triumfy Króla niebieskiego 
Zstąpiły z nieba wysokiego. 
Pobudziły pasterzów, 
Dobytku swego stróżów, 
Śpiewaniem, śpiewaniem, śpiewaniem.

Chwała bądź Bogu w wysokości, 
A ludziom pokój na niskości. 
Narodził się Zbawiciel, 
Dusz ludzkich Odkupiciel, 
Na ziemi, na ziemi, na ziemi.

Zrodziła Maryja Dziewica 
Wiecznego Boga bez rodzica, 
By nas z piekła wybawił, 
A w niebieskich postawił. 
Pałacach, pałacach, pałacach.

Pasterze w podziwieniu stają, 
Triumfu przyczynę badają, 
Co się nowego dzieje, 
Że tak światłość jaśnieje. 
Nie wiedzą, nie wiedzą, nie wiedzą.

Że to Bóg, gdy się dowiedzieli, 
Swej trzody w polu odbieżeli, 
Śpiesząc na powitanie 
Do Betlejemskiej stajni. 
Dzieciątka, Dzieciątka, Dzieciątka.

Niebieskim światłem oświeceni, 
pokornie przed nim uniżeni, 
Bogiem Go być prawdziwym 
z serca afektem żywym. 
Wyznają, wyznają, wyznają.

I które mieli z sobą dary 
Dzieciątku dają na ofiary: 
przyjmij, o Narodzony 
nas i dar przyniesiony. 
Z ochotą, z ochotą, z ochotą.


Wśród nocnej ciszy...

Wśród nocnej ciszy głos się rozchodzi: 
Wstańcie, pasterze, Bóg się wam rodzi 
Czym prędzej się wybierajcie, 
Do Betlejem pośpieszajcie, 
Przywitać Pana.

Poszli, znaleźli Dzieciątko w żłobie, 
Z wszystkimi znaki, danymi sobie. 
Jako Bogu cześć Mu dali, 
A witając zawołali, 
Z wielkiej radośc1.

"Ach witaj, Zbawco; z dawna żądany, 
Tyle tysięcy lat wyglądany! 
Na Ciebie króle, prorocy, 
Czekali, a Tyś tej nocy - 
Nam się objawił".

I my czekamy na Ciebie, Pana, 
A skoro przyjdziesz na głos kapłana. 
Padniemy na twarz przed Tobą, 
Wierząc, żeś jest pod osłoną, 
Chleba i wina.


W żłobie leży...

W żłobie leży, któż pobieży 
Kolędować Małemu? 
Jezusowi, Chrystusowi, 
Dziś nam narodzonemu? 
Pastuszkowie przybywajcie, 
Jemu wdzięcznie przygrywajcie, 
Jako Panu naszemu.

My zaś sami z piosneczkami 
za wami pośpieszymy. 
A tak tego Maleńkiego 
Niech wszyscy zobaczymy: 
Jak ubogo narodzony, 
Płacze w stajni położony, 
Więc Go dziś ucieszymy.

Naprzód tedy, niechaj wszędy 
Zabrzmi świat w wesołości. 
Że posłany, nam jest dany 
Emanuel w niskości. 
Jego tedy przywitajmy, 
Z Aniołami zaśpiewajmy: 
"Chwała na wysokości".

Witaj, Panie, cóż się stanie 
Że rozkosze niebieskie, 
Opuściłeś, a zstąpiłeś 
Na te niskości ziemskie. 
"Miłość moją to sprawiła, 
By człowieka wywyższyła, 
Pod nieba empirejskie".

Posłuchaj - Super Produkcji Audio.

Biblia Audio

Top