Św. Bazyli: 329–379. Patron mnichów, administratorów szpitali, reformatorów i Rosji Św. Grzegorz: ok. 329–389. Patron zbiorów i poetów Kanonizacje przedkongregacyjne
Święci Bazyli Wielki i Grzegorz z Nazjanzu należeli do najbardziej oddanych obrońców wiary w IV wieku. Obaj byli biskupami, a teraz obaj są świętymi i doktorami Kościoła. Ci dwaj mężczyźni poznali się podczas studiów w Cezarei Kapadockiej i umocnili swoją ścisłą przyjaźń w Atenach. Po śmierci Bazylego Grzegorz napisał o ich więzi: „Wydawało się nam, że mamy jedną duszę, zamieszkującą dwa ciała” ( Orationes św. Grzegorza 43:20).
Obaj święci pochodzili z rodzin świętych. Babcia ze strony matki Bazylego była męczennicą; jego babka ze strony ojca, jego rodzice i troje rodzeństwa również są święci. Ojciec Gregory'ego został nawrócony na katolicyzm przez swoją żonę. Po nawróceniu przyjął święcenia kapłańskie, a następnie konsekrowany na biskupa Nazjanzu. Pełnił funkcję biskupa przez około czterdzieści pięć lat, dożywając dziewięćdziesiątki. Ci święci rodzice mieli troje dzieci i wszystkie stały się świętymi.
W czasach świętych Grzegorza i Bazylego Kościół, Ciało Chrystusa, cierpiał z powodu pandemii arianizmu, herezji zaprzeczającej boskości Chrystusa. Herezja ta była jak choroba zarażająca Kościół. Arianizm wszedł do krwioobiegu ciała Chrystusa i osłabił każdą kończynę i każdy mięsień, powodując drgawki, gwałtowne wybuchy i głębokie podziały zarówno pomiędzy biskupami, jak i wiernymi. Jasne nauczanie i odważne przywództwo biskupie świętych Bazylego i Grzegorza pomogły Kościołowi uzdrowić, wykorzenić tę herezję i przywrócić jedność wiary na Wschodzie. Jednak nie wszyscy ciepło przyjęli ich wysiłki. Oboje bardzo to wycierpieli. Ze strony cesarza, wielu biskupów oraz innych duchownych i świeckich otrzymali wiele obelg, oszczerstw, ataków fizycznych i gróźb. Przez to wszystko pozostali wierni swemu przepowiadaniu, spokojni i skupieni w swym postanowieniu, przywracając wiernym Chrystusa głębszą i bardziej starożytną jedność. Dziś ich obszerne pisma należą do najbardziej inspirujących, wnikliwych i przekonujących nauk pierwotnego Kościoła, szczególnie jeśli chodzi o boskość Chrystusa i Trójcę Przenajświętszą.
Ci dwaj mężczyźni nie zostali świętymi tylko dlatego, że byli mądrzy. Oni też byli święci. A ich świętość wynikała z życia wypełnionego głęboką modlitwą. Po zdobyciu doskonałego wykształcenia na najlepszych uniwersytetach oboje starali się żyć jak pustelnicy, pod przewodnictwem Bazylego, tworząc coś, co stało się wzorem dla monastycyzmu na Wschodzie. Oboje spędzili lata w samotności i modlitwie na różnych etapach swojego życia. Wewnętrzna komunia z Bogiem poprzez modlitwę bardziej niż cokolwiek innego przygotowała ich do wspólnej misji.
Rozważ pójście za przykładem tych dwóch wielkich świętych i zwrócenie się do Boga w modlitwie. Choć być może nie jesteś powołany do zostania pustelnikiem, z pewnością możesz każdego dnia zarezerwować czas na głębsze życie modlitewne. Kiedy to zrobisz, odkryjesz, że Bóg wzywa cię, abyś zbliżył się do Niego bliżej, a następnie powierza ci jakąś większą misję do wykonania na Jego chwałę.
Święci Grzegorz i Bazyli, zostaliście powołani przez Boga, aby być światłem pośród ciemności w czasie wielkiego zamieszania w Kościele. Proszę, módlcie się za mnie, abym nigdy nie żył w ciemnościach tego świata, ale zawsze niósł światło Chrystusa, aby rozproszyć kłamstwo i grzech, aby Bóg został uwielbiony, a dusze zbawione. Święci Bazyli i Grzegorzu, módlcie się za mną. Jezu ufam Tobie
