6 stycznia lub w pierwszą niedzielę po 1 stycznia w krajach, w których święto to nie jest świętem obowiązkowym.
Całe stworzenie Boże oddaje Mu chwałę i wychwala Go samym swoim istnieniem. W Psalmie 143 czytamy: „Chwalcie go słońce i księżyc; chwalcie go, wszystkie świecące gwiazdy. Chwalcie go, najwyższe niebiosa, wody ponad niebiosami. Niech wszyscy chwalą imię Pana; bo On nakazał i zostały stworzone…” Chociaż stworzenie oddaje chwałę Bogu po prostu przez to, że istnieje i w ten sposób objawia swojego Stwórcę, dzisiejsza uroczystość upamiętnia ten jedyny moment w czasie, kiedy Bóg posłużył się gwiazdą, aby zamanifestować swoją wieczną chwałę.
W czasach narodzin Jezusa powszechnie wierzono, że za każdym razem, gdy narodzi się nowy władca, pojawi się nowa gwiazda. Ojciec w Niebie użył tej wiary, aby uczcić Swojego Syna, który narodził się jako nowy Król. Trzej Mędrcy ze Wschodu byli astrologami. Kiedy zobaczyli tę „nową gwiazdę”, postanowili podążać za nią, aby odkryć nowego Króla. Samo stworzenie w postaci gwiazdy wskazało drogę, oddając w ten sposób chwałę nowonarodzonemu Królowi, objawiając Go całemu światu, tak jak to symbolizują Mędrcy.
Słowo „Objawienie Pańskie” oznacza „objawienie”. Dlatego też, czcząc tę chwilę, w której Dzieciątko Jezus ukazało się światu, musimy zajrzeć w nasze własne serca. Tam odkrywamy ciągłe objawianie się nam Chrystusa, abyśmy mogli czcić Tego, który również zdecydował się narodzić w naszych sercach. Musimy pilnie szukać w sobie tej manifestacji Boga i reagować na nią w taki sam sposób, jak zareagowali Mędrcy.
Przede wszystkim Mędrcy byli zdeterminowani. Kiedy ujrzeli znak z niebios wskazujący nowego Króla, zatrzymali wszystko i w pośpiechu wyruszyli, aby Go odnaleźć. Kiedy Bóg do ciebie przemawia i objawia się w jakiś sposób, nie ma nic ważniejszego niż uważność na Jego głos i podążanie za Jego objawieniem z takim samym pośpiechem.
Mędrcy przynieśli Dzieciątkowi Jezus dary w postaci złota, kadzidła i mirry. Bóg został uhonorowany i uwielbiony poprzez swoje stworzenie poprzez danie tych darów. Bóg stworzył złoto, aby zamanifestować swoje piękno i godność. Był to dar symbolizujący władzę królewską. Kiedy zastanawiamy się nad naturalnym darem złota danym Dzieciątku Jezus, natchnieni jesteśmy do przekazania Mu naszego własnego daru w postaci symbolicznego złota, uznając Go w modlitwie za naszego Króla, któremu przysięgamy całkowite poddanie się.
Wytwarzane z soku drzew występujących w Indiach, północno-wschodniej Afryce i na Półwyspie Arabskim kadzidło i mirra są również owocami Bożego stworzenia. Używane w kulcie jako symbol modlitw wznoszących się do nieba, kadzidło symbolizuje boskość Dzieciątka Jezus. Ofiarujemy Chrystusowi kadzidło, uznając Jego boską naturę, ponieważ jest On Bogiem w ciele. Często używana podczas pochówku, mirra oddaje cześć Dzieciątkowi Jezus, które przyszło, aby oddać swoje życie w ofierze za wielu. Ofiarujemy mirrę, aby wyznać naszą wiarę w zbawczą moc śmierci Chrystusa na krzyżu i naszą potrzebę daru zbawienia.
Kiedy obchodzimy uroczystość Objawienia Pańskiego, postarajcie się postrzegać ją jako wydarzenie historyczne, w którym jesteście zaproszeni do wzięcia udziału. Bóg chce się dzisiaj objawić tobie. Kiedy to się stanie, musicie odpowiedzieć wiarą i uwielbieniem, oddając Bogu największą chwałę, oddając Mu swoje życie i ofiarowując Mu swoje duchowe dary w postaci złota, kadzidła i mirry.
