Jezus powiedział do swoich uczniów: „Kiedy Syn Człowieczy przyjdzie w swojej chwale i wszyscy aniołowie z nim, zasiądzie na swoim chwalebnym tronie i zgromadzą się przed nim wszystkie narody. I oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po swojej prawej stronie, a kozy po lewej stronie. Wtedy król powie tym po swojej prawicy: Pójdźcie, błogosławieni przez mojego Ojca. Odziedziczcie królestwo przygotowane dla was od założenia świata.” ~ Mateusza 25:31–34
Nasz rok liturgiczny jest tak uporządkowany, aby przeprowadzić nas przez całą tajemnicę zbawienia wywalczonego dla nas w Chrystusie. Każdy rok liturgiczny rozpoczyna się Adwentem, kiedy zastanawiamy się nad Wcieleniem, które prowadzi nas do świętowania narodzin Jezusa w Boże Narodzenie. Po Bożym Narodzeniu wkraczamy w publiczną posługę Chrystusa w okresie zwykłym, który rozpoczyna się w święto Jego Chrztu Świętego. W okresie zwykłym wkraczamy w najgłębszą tajemnicę paschalną Wielkiego Postu i Wielkanocy, której kulminacją jest Triduum Wielkiego Czwartku, Wielkiego Piątku i Niedzieli Wielkanocnej. Okres Wielkanocny kończy się Wniebowstąpieniem Chrystusa i Zesłaniem Ducha Świętego, początkiem Kościoła. Wreszcie po zakończeniu Okresu Zwykłego dochodzimy do wielkiej Uroczystości Pana Naszego Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, zwanej potocznie Świętem Chrystusa Króla.
Liturgiczne święto Chrystusa Króla zostało wpisane do kalendarza Kościoła w 1925 roku, kiedy papież Pius XI ustanowił je encykliką Quas Primas . Wydarzenie eschatologiczne, które celebruje, istniało w umyśle i sercu Trójcy Przenajświętszej od zarania dziejów i zostało wyraźnie zapowiedziane przez Jezusa w Jego publicznej posłudze. W czasie, gdy papież Pius XI ją ustanowił, świat pogrążony był w chaosie politycznym i społecznym. Po zakończeniu I wojny światowej w 1918 r. na całym świecie zaczął narastać sekularyzm, a także pojawiły się ideologie komunistyczne i faszystowskie, co skłoniło wielu do kwestionowania, a nawet porzucenia swojej wiary. Jedność wiary i rządów cywilnych, która od IV wieku stanowiła część Europy, powoli się rozpadała, a Boża suwerenność nad światem została łatwo odrzucona. Chociaż koncepcja rozdziału Kościoła od państwa może być pomocna zarówno dla Kościoła, jak i państwa, jeśli władza i prawa Boga zostaną wyłączone spod ludzkiego zarządzania, człowiek zostanie pozostawiony swoim własnym zamiarom i nieuchronnie zbłądzi.
Widząc upadek kultury społecznej i politycznej lat dwudziestych XX wieku, papież Pius XI poczuł, że musi przypomnieć Kościołowi i światu, że jest tylko jeden Król i że Król jest nie tylko Królem katolików, jest On Królem ludzkości , całego Wszechświata. W swojej encyklice papież Pius cytuje papieża Leona XIII, który stwierdził w swojej encyklice o Najświętszym Sercu Annum Sacrum : „Imperium [Chrystusa] obejmuje nie tylko narody katolickie, nie tylko osoby ochrzczone… ale także wszystkich tych, którzy są poza wiarą chrześcijańską ; aby rzeczywiście cała ludzkość była poddana mocy Jezusa Chrystusa”. Papież Pius XI stwierdza dalej: „Nie ma w tej kwestii żadnej różnicy między jednostką a rodziną czy państwem; albowiem wszyscy ludzie, czy to zbiorowo, czy indywidualnie, podlegają panowaniu Chrystusa. W Nim jest zbawienie jednostki, w Nim jest zbawienie społeczeństwa” ( Quas Primas, nr 18).
Kiedy Jezus chodził po ziemi, zdecydował się nie narzucać narodom na siłę swojej boskiej władzy i panowania, mimo że wielu Jego naśladowców tego chciało. Zamiast tego ustanowił Królestwo Boże jako rzeczywistość duchową, w której wszyscy jesteśmy wezwani do dobrowolnego uczestnictwa, na razie. Ci, którzy uczestniczą, są powołani do pracy nad ustanowieniem Królestwa Chrystusowego na ziemi tu i teraz, sprawując rządy zgodnie z zamysłem i wolą Boga. Współczesna koncepcja rozdziału Kościoła od państwa jest pomocna, ponieważ Kościół musi być wolny od politycznej ingerencji i kontroli. Jednakże to oddzielenie nigdy nie powinno prowadzić do wykluczenia Króla Wszechświata z ludzkiego zarządzania. Raczej istoty ludzkie muszą oddać się kontroli i panowaniu Wielkiego Króla, a następnie rządzić zgodnie z Jego umysłem i wolą. Papież Pius XI mówi dalej: „Kiedy ludzie uznają, zarówno w życiu prywatnym, jak i publicznym, że Chrystus jest Królem, społeczeństwo otrzyma w końcu wielkie błogosławieństwa prawdziwej wolności, dobrze zorganizowanej dyscypliny, pokoju i harmonii. Królewski urząd naszego Pana nadaje ludzkiej władzy książąt i władców znaczenie religijne; uszlachetnia obywatelski obowiązek posłuszeństwa” (#19).
Wychodząc poza rolę, jaką Chrystus pełni w zarządzaniu wszechświatem i ludzkością, święto to przypomina nam również, że aby Chrystus mógł naprawdę królować jako Król, musi najpierw rządzić każdą duszą. Jezus jest nie tylko Zbawicielem ludzkości, jest także wzorem chrześcijańskiego życia. On sam powiedział: „Z nieba zstąpiłem nie po to, aby pełnić wolę swoją, ale wolę Tego, który mnie posłał” ( Jana 6:38 ). Tak jak Syn Boży, będąc na ziemi, wykonywał wolę swego Ojca, tak i my powinniśmy to zrobić. Chrystus będzie królował jako Król naszego życia tylko wtedy, gdy wypowiemy z Nim te słowa, dzięki mocy łaski, którą wlał w ludzką naturę. Nie możemy pełnić własnej woli, ale wolę Ojca w Niebie. Boże zarządzanie naszym życiem wymaga całkowitego posłuszeństwa Jego przykazaniom, ponieważ Jego przykazania są doskonałe, prawdziwe i prowadzą nas do spełnienia ludzkiego życia. Tylko w Chrystusie odnajdujemy pokój, jedność, harmonię i prawdziwy cel.
Ostatni i najchwalebniejszy aspekt dzisiejszego święta wskazuje nam koniec czasów, kiedy Jezus, wielki Król, powróci w całej swej okazałości i chwale, aby ustanowić swoje niekończące się Królestwo na ziemi, kiedy zjednoczy Niebo i ziemię w nowe i zmartwychwstałe Królestwo dopiero nadejdzie. Tego dnia Chrystus „powróci w chwale, aby sądzić żywych i umarłych, a Jego królestwu nie będzie końca”, a my wszyscy będziemy mieli udział w „zmartwychwstaniu umarłych i życiu w przyszłym świecie” (Nicena Kredo). Niestety, to nowe i wieczne Królestwo Chrystusa jest często ignorowane.
Obchodząc tę chwalebną uroczystość, ostatnią niedzielę roku liturgicznego Kościoła, pogłębijcie swoją wiarę w tajemnicę, którą ona celebruje, i wzmocnijcie swoje postanowienie objęcia królewskości Chrystusa w swoim życiu, aby przez was Jego Królestwo stało się całym światem. bardziej obecny w świecie wokół ciebie.
Mój chwalebny Królu Wszechświata, jesteś doskonały na wszystkich swoich drogach. Twoje Boskie Prawo musi królować w moim sercu i stać się celem mojego życia. Kiedy dzisiaj czcimy Twoje królestwo, ponownie oddaję się Tobie i pełniej poddaję się Twojej suwerennej kontroli nad moim życiem. Proszę, rób ze mną co chcesz i posługuj się mną w budowaniu Twojego Królestwa na ziemi. Jezu ufam Tobie.
