Niedziela Miłosierdzia Bożego

W roku 2000 papież Jan Paweł II kanonizował św. Marię Faustynę Kowolską i wpisał Święto Miłosierdzia Bożego do oficjalnego kalendarza Kościoła. Święta Faustyna, zmarła w 1938 roku, była członkinią Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie. Pochodziła z prostej i biednej rodziny rolników, miała zaledwie trzy lata podstawowej edukacji i w swoim klasztorze wykonywała najskromniejsze prace. Ale ona była także mistyczką i miała zaszczyt otrzymać wiele prywatnych objawień od naszego Pana. W posłuszeństwie swojej przełożonej i kierownikowi duchowemu zapisywała te prywatne objawienia w sześciu zeszytach. Zeszyty te znane są dziś pod tytułem: Miłosierdzie Boże w duszy mojej: Dzienniczek św. Marii Faustyny ​​Kowalskiej. Przesłania zawarte w jej pamiętniku przedstawiają głębokie przesłania od Boga dla naszych czasów. Chociaż orędzi jest wiele, istnieje kilka nowych sposobów, w jakie Bóg wzywa nas do nowej formy oddania.

Pierwszą drogą jest medytacja nad obrazem Miłosierdzia Bożego. O tym św. Faustyna napisała:

Wieczorem, będąc w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w białą szatę. Jedna ręka była podniesiona w geście błogosławieństwa, druga dotykała szaty na piersi. Z rozcięcia szaty na piersi wyszły dwa duże promienie, jeden czerwony, a drugi blady. W milczeniu wpatrywałem się uważnie w Pana; duszę moją ogarnął strach, ale i wielka radość. Po chwili Jezus powiedział do mnie: „namaluj obraz według wzoru, który widzisz, z napisem: Jezu, ufam Tobie” (#47). „Blady promień oznacza wodę, która czyni dusze prawymi; czerwony promień oznacza Krew, która jest życiem dusz. Te dwa promienie wyszły z głębin Mojego najczulszego Miłosierdzia w chwili, gdy włócznią Moje udręczające Serce zostało otwarte włócznią na Krzyżu… Szczęśliwy, kto zamieszka w ich schronieniu, bo sprawiedliwa ręka Boga nie będzie się opierać trzymaj go” (#299).

Drugim sposobem jest uczestnictwo w Uroczystości Bożego Miłosierdzia:

„W tym dniu (8. dzień Wielkanocy każdego roku) otwierają się głębiny czułego miłosierdzia Mojego. Wylewam cały ocean łask na dusze, które zbliżają się do źródła miłosierdzia Mojego. Dusza, która przystąpi do spowiedzi i przyjmie Komunię św., uzyska całkowite odpuszczenie grzechów i kar. W tym dniu otwierają się wszystkie boskie śluzy, przez które przepływa łaska. Niech żadna dusza nie lęka się zbliżyć do Mnie, choćby jej grzechy były szkarłatne. Moje miłosierdzie jest tak wielkie, że żaden umysł, czy to ludzki, czy anielski, nie będzie w stanie go pojąć przez całą wieczność” (nr 699).

Trzeci sposób polega na odmawianiu Koronki do Miłosierdzia Bożego:

Któregoś razu, idąc korytarzem do kuchni, usłyszałam w duszy te słowa: „Odmawiajcie nieustannie tę koronkę, której was nauczyłem. Ktokolwiek będzie ją recytował, dostąpi wielkiego miłosierdzia w godzinie śmierci. Księża będą polecać ją grzesznikom jako ostatnią nadzieję na zbawienie. Choćby był grzesznik najzatwardziałszy, gdyby tylko raz odmówił tę koronkę, dostąpiłby łaski z nieskończonego miłosierdzia Mojego. Pragnę, aby cały świat poznał Moje nieskończone miłosierdzie. Pragnę obdarzyć niewyobrażalne łaski duszami, które zaufają miłosierdziu mojemu” (nr 687).

Czwartym sposobem jest uczczenie męki Jezusa o godzinie trzeciej:

O trzeciej godzinie wypraszaj miłosierdzie moje, szczególnie dla grzeszników; i choć na krótką chwilę zanurz się w Mojej Męce, szczególnie w Moim opuszczeniu w chwili agonii. To godzina wielkiego miłosierdzia dla całego świata. Pozwolę ci wejść w Mój śmiertelny smutek. W tej godzinie niczego nie odmówię duszy, która Mnie o to prosi na mocy Mojej Męki” (nr 1320).

Piątą drogą jest ruch apostolski mający na celu szerzenie orędzia Bożego Miłosierdzia. Siostra Faustyna za życia wierzyła, że ​​Jezus wzywa ją do założenia nowego zgromadzenia, ale to się nigdy nie spełniło. Niemniej jednak Jezus przemawiał do niej w sposób ukazujący Jego pragnienie ustanowienia tego „nowego zboru”. Ponieważ za jej życia nie powstało nigdy żadne formalne zgromadzenie zakonne, należy patrzeć na powstawanie kolejnych zgromadzeń i ruchów apostolskich, które starają się szerzyć orędzia Bożego Miłosierdzia. Bóg wzywa każdego z nas nie tylko do przyjęcia Jego miłosierdzia, ale także do szerzenia tego miłosierdzia wśród innych w osobisty i zorganizowany sposób.

Choć Święta Faustyna zmarła w 1938 r., powinniśmy postrzegać przesłania zawarte w Jej Dzienniczku jako przesłania, których Bóg szczególnie pragnie, abyśmy się dzisiaj uczyli i żyli. Bóg działa powoli i metodycznie. Najpierw objawił te orędzia, następnie pozwolił Kościołowi studiować je przez dziesięciolecia, a następnie doprowadził papieża Jana Pawła do jego kanonizacji i ustanowienia powszechnego Święta Miłosierdzia w ostatni dzień oktawy Wielkanocy 2000 roku. Z tych powodów , powinniśmy postrzegać to jako jedno z najnowszych i najbardziej istotnych nabożeństw w naszym życiu.

Obchodząc Niedzielę Miłosierdzia Bożego, zastanówcie się nad głębokim znaczeniem tej nowej formy pobożności dla dzisiejszego Kościoła i świata. Bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy obfitego Bożego Miłosierdzia, aby spłynęło na nas z bram nieba. Dopiero w Niebie zrozumiemy całą głębię Bożego Miłosierdzia. Na razie musimy zaufać wszystkiemu, co objawił przez swoją pokorną służebnicę św. Faustynę i odpowiedzieć na prośby, które skierował do nas przez nią. Angażuj się w różne sposoby, w jakie Bóg nas powołał, abyśmy wzywali Jego Miłosierdzia i czyń to z taką energią i oddaniem, jakie możesz Mu ofiarować. Oto modlitwa, którą Jezus skierował do świętej Faustyny ​​o godzinie trzeciej: