Po co podczas Mszy odmawiamy modlitwę wiernych?
Po co podczas Mszy odmawiamy modlitwę wiernych?
Po homilii i wyznaniu wiary Kościół zwraca się ku potrzebom całego świata. Modlitwa wiernych uczy, że Eucharystia nie zamyka nas we własnych sprawach.
W pewnym momencie niedzielnej Mszy słyszymy intencje: za Kościół, za pokój, za chorych, za zmarłych, za parafian. Odpowiadamy wspólnym wezwaniem, na przykład „Ciebie prosimy — wysłuchaj nas, Panie”. Dlaczego ten fragment liturgii jest tak ważny?
Nie chodzi o przekazanie Bogu informacji, których nie zna. To akt wspólnoty, która po wysłuchaniu Pisma Świętego uczy się patrzeć poza własne potrzeby i przedstawia Bogu sprawy ludzi na całym świecie.
Odpowiedź na usłyszane słowo
Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego (nr 69) wyjaśnia, że w modlitwie wiernych zgromadzeni odpowiadają na słowo Boże przyjęte z wiarą i wykonują zadanie wynikające z chrzcielnego kapłaństwa. Nie jest to więc luźny dodatek po kazaniu.
Po czytaniach i wyznaniu wiary wspólnota przenosi uwagę z własnego rozumienia tekstu ku światu, w którym Ewangelia ma być przeżywana. Wiara wyrażona ustami staje się wstawiennictwem.
Za kogo zwykle się modlimy?
Mszał wskazuje cztery podstawowe grupy intencji: potrzeby Kościoła, osoby sprawujące władzę i dobro świata, ludzi w rozmaitych trudnościach oraz lokalną wspólnotę. Podczas uroczystości, ślubu czy pogrzebu dobór wezwań może być odpowiednio dostosowany.
Ta kolejność ma znaczenie wychowawcze. Uczy, że nasze problemy są ważne, ale nie są jedynymi problemami na ziemi. Modlitwa chrześcijanina ma szerokie serce.
Czy wierni rzeczywiście się modlą?
Lektor, diakon lub inna wyznaczona osoba wypowiada intencję, ale cała wspólnota odpowiada. Nie jesteśmy publicznością obserwującą cudzą modlitwę. Nasze „wysłuchaj nas” jest zgodą na duchowe współuczestnictwo.
Warto przez chwilę zatrzymać się przy każdej intencji. Modląc się za chorych, możemy pomyśleć o konkretnej osobie; modląc się o pokój — o ludzi żyjących w niebezpieczeństwie, również tych, których nie znamy.
Czy można modlić się za kogoś osobiście?
Oczywiście. Nie wszystkie prywatne intencje muszą być odczytane publicznie. W ciszy serca można powierzać Bogu rodzinę w Polsce, trudną sytuację zawodową, nauczycieli dzieci czy sąsiada, który właśnie stracił pracę.
Jednocześnie modlitwa wiernych przypomina, że nie wszystko dotyczy nas. Otwiera na osoby i wspólnoty, do których być może nigdy nie dotrzemy osobiście.
Od wezwania do solidarności
Prośba o pokój zyskuje głębię, gdy odmawiamy przemocy w słowach. Modlitwa za ubogich staje się bardziej wiarygodna, gdy dzielimy się tym, co mamy. Modlitwa za samotnych może prowadzić do telefonu lub wizyty.
Eucharystyczne wstawiennictwo nie zwalnia nas z działania. Przeciwnie: budzi wrażliwość i odpowiedzialność. Dla wspólnoty emigracyjnej to szansa, by pamiętać zarówno o kraju pochodzenia, jak i o miejscu, w którym dziś żyjemy.
Podczas najbliższej modlitwy wiernych nie wypowiadaj odpowiedzi automatycznie. Po Mszy wybierz jedną intencję, za którą zrobisz konkretny dobry uczynek.
Panie, rozszerzaj moje serce. Naucz mnie modlić się za Kościół, rządzących, cierpiących i naszą wspólnotę, a potem odpowiadać na potrzeby czynami. Amen.


