Katedra św. Piotra Apostoła

[heading style="modern-2-blue"]Święto katedry św. Piotra, zwane od IV wieku jako łac. Natale Petri de cathedra.[/heading]

---

Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza. Albowiem nie ciało i krew objawiły wam to, lecz mój Ojciec niebieski. I dlatego powiadam ci, ty jesteś Piotr, skała i na tej skale zbuduję mój Kościół, a bramy podziemnego świata go nie przemogą. Dam ci klucze do królestwa niebieskiego. Cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie; a cokolwiek rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.

Mateusza 16:17–19

W Bazylice Świętego Piotra w Rzymie zwiedzających od razu rzuca się w oczy duże alabastrowe okno na tylnej ścianie absydy, przedstawiające Ducha Świętego w postaci gołębicy. Pod oknem znajduje się starożytne drewniane krzesło, prawdopodobnie używane przez św. Piotra. W XVII wieku to starożytne krzesło zostało obudowane w brązie przez słynnego artystę Berniniego, a następnie umieszczone nad ołtarzem w absydzie. Wokół krzesła znajdują się posągi czterech wczesnych Doktorów Kościoła. Dwóch z nich reprezentuje Kościół wschodni: św. Jan Chryzostom i św. Atanazy. Dwóch z nich reprezentuje Kościół zachodni: św. Ambroży i św. Augustyn. Ci wielcy święci reprezentują powszechność Kościoła, zarówno Wschodu, jak i Zachodu, a także jedność ich nauczania teologicznego z autorytetem Biskupa Rzymu. Nad krzesłem znajdują się dwaj aniołowie trzymający wspólnie tiarę z potrójną koroną używaną przez Biskupa Rzymu, symbolizującą, że jest on ojcem królów, namiestnikiem świata i namiestnikiem Chrystusa. W drugiej ręce każdy anioł trzyma klucz, symbolizujący władzę Biskupa Rzymu w sprawach wiary i moralności.

Dzisiejsze święto upamiętnia nie tylko to krzesło jako cenny relikt z czasów św. Piotra, ale także wszystko, co to krzesło reprezentuje. Święto to było formalnie obchodzone w Rzymie już w IV wieku, jednak cześć zwierzchnictwa św. Piotra i jego następców obchodzono już od chwili, gdy Jezus powierzył Piotrowi jego wyjątkową misję.

W Ewangelii Mateusza 16,13–20 mamy dyskurs Jezusa z Jego uczniami, na którym opiera się dzisiejsze święto i nasza wiara w wyjątkową i powszechną władzę św. Piotra i jego następców. Jezus zapytał uczniów: „Za kogo mnie uważacie?” Szymon odpowiedział: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”. Tym wyznaniem wiary Jezus zmienił imię Szymona na Piotr i rzekł do niego: „A powiadam ci, że jesteś Piotr ( Petros ) i na tej skale ( petra ) zbuduję mój Kościół”. „Piotr” po grecku to Petros , co oznacza pojedynczy ruchomy kamień. Greckie słowo petra oznacza solidną formację skalną, która jest stała, nieruchoma i trwała. Dlatego Jezus zdecydował się przemienić Piotra z jednego kamienia w solidny, trwały i nieruchomy fundament skalny, na którym Kościół będzie zbudowany i będzie trwał aż do końca czasów. Następnie Jezus powiedział Piotrowi, że da mu klucze do Królestwa Niebieskiego i że kogokolwiek zwiąże i rozwiąże na ziemi, będzie związany i rozwiązany w niebie.

Warto zauważyć, że zaraz po tej rozmowie między Jezusem a Piotrem Jezus gani Piotra za to, że zaczął się bać, gdy Jezus mówił o Jego zbliżającej się śmierci. Będąc w Ogrodzie Getsemani, w wigilię zbawczej męki Jezusa, Piotr woli spać, niż czuwać i modlić się z Jezusem. Następnie, po aresztowaniu Jezusa, Piotr trzykrotnie zaprzecza, że ​​w ogóle Jezusa zna. Bóg wybrał człowieka słabości i strachu, aby stał się skałą fundamentową Kościoła. To pokazuje, że moc Boga nie jest ograniczona narzędziami, którym powierza swoją moc.

Po wniebowstąpieniu Jezusa do nieba Piotr i inni zostają napełnieni Duchem Świętym w dniu Pięćdziesiątnicy. Po tym darze Piotr jest lepiej przygotowany do swojej misji. Jest pierwszym, który odważnie wyszedł i głosił Słowo Boże mieszkańcom Jerozolimy. Rozwiązywał konflikty wewnątrz Kościoła, gdy się pojawiły. Został pierwszym biskupem nowo ewangelizowanego miasta Antiochii, a następnie zdecydował się udać do Rzymu, stając się pierwszym biskupem Rzymu, gdzie miał umrzeć jako męczennik. Jednakże śmierć św. Piotra nie była śmiercią jego władzy i jedynej misji. Św. Linus poszedł za nim jako drugi biskup Rzymu, potem św. Kletus, św. Klemens i tak dalej, aż do dzisiaj.

Jeśli chodzi o władzę papieża, Sobory Watykańskie I i II potwierdziły, że kiedy papież wypowiada Ex Cathedra , czyli „Z Katedry”, mówi z autorytetem św. Piotra, któremu powierzono pełną, najwyższą i powszechną władzę nauczania i rządzenia . Jego nauczanie rozciąga się na wszystkie sprawy wiary i moralności, a jego rządy obejmują cały świat. ( Lumen Gentium , nr 22).

Rozważając autorytet i nieomylność Tego, który zasiada na Stolicy Świętego Piotra, spróbuj postrzegać tę świętą władzę, przekazywaną jednemu słabemu i grzesznemu człowiekowi po drugim, jako akt miłości Chrystusa do Jego Kościoła. To moc Chrystusa i Jego boska miłość umożliwiają tym ludziom kierowanie Kościołem, zapewniając stabilność, długowieczność, pewność i nadzieję. Kiedy papieże są także świętymi, jesteśmy podwójnie błogosławieni. Nawet jeśli tak nie jest, nasz Pan nadal przez nich działa, zapewniając Kościołowi stały fundament skalny, którego potrzebuje, aby przetrwać wszystko aż do końca czasów. Pomódlmy się dzisiaj za Papieża. Przysięgnij Mu posłuszeństwo, gdy przemawia Ex Cathedra i wiedz, że jedność z Nim zapewnia jedność z Chrystusem, który rządzi przez Niego.