Święta Maria Goretti

Maria Goretti urodziła się w biedzie w Corinaldo we Włoszech. Była trzecim z siedmiorga dzieci i rodzina i przyjaciele pieszczotliwie nazywali ją Mariettą. Z powodu biedy rodziny Maria nie mogła chodzić do szkoły. Większość czasu spędzała w domu rodzinnym, wykonując prace domowe i opiekując się młodszym rodzeństwem. Jej ojciec był właścicielem farmy, ale stracił ją, gdy Maria miała zaledwie pięć lat. Zatrudniając się jako parobek, ojciec Marii zapewniał rodzinie wystarczająco dużo jedzenia, ale gdy Maria miała dziewięć lat, zmarł na malarię. Aby zapewnić byt siedmiorgu dzieciom, matka Marii zaczęła pracować w polu, a Maria przejęła większą odpowiedzialność w domu. Pomimo braku formalnego wykształcenia i niezdolności do czytania Maria miała głęboką wiarę. Cierpienie rodziny z powodu biedy i utraty ojca nie osłabiło jej wiary; wręcz ją wzmocniło. Kiedy jej matka zaczęła tracić nadzieję w obliczu trudności, Maria zwyczajowo mówiła: „Mamo, bądź dzielna, Bóg nam pomoże”. Nadzieja Marii na uwolnienie ojca z czyśćca sprawiła, że ​​nieustannie się modliła, szczególnie różańcem.

Kiedy pan Goretti stracił swoją farmę, Gorettisowie przeprowadzili się do domu, który dzielili z Serenellimi, panem Serenellim i jego synem Allessandro. Matka Alessandro cierpiała na zaburzenia psychiczne i zmarła, gdy był młody. Brat Alessandro cierpiał na podobne zaburzenia, a ich ojciec był alkoholikiem. W rezultacie Alessandro był młodym mężczyzną skłonnym do gniewu, który dopuszczał się niemoralnych zachowań.

Podczas trzech lat, kiedy Maria i jej rodzina mieszkali z Serenellimi, Alessandro złożył jej co najmniej trzy propozycje seksualne. Za każdym razem odmawiała mu. Oburzony groził, że ją zabije, jeśli komukolwiek o tym powie, więc milczała. Kiedy Maria miała zaledwie jedenaście lat, a Alessandro dwadzieścia, zastał Marię samą w ich wspólnym domu, opiekującą się najmłodszą siostrą i cerującą koszulę, podczas gdy jej matka i starsze rodzeństwo pracowali w polu. Po raz kolejny Alessandro złożył jej propozycję seksualną, a ona go odrzuciła. Alessandro, trzymając szydło w ręku, zagroził, że zabije Marię, jeśli mu odmówi. „Nie! To grzech! Bóg tego nie chce!” – krzyknęła. Pobiegła do drzwi, ale Alessandro ją złapał i dźgnął ją czternaście razy w szyję, po czym wybiegł z domu. Kiedy Maria leżała krwawiąc na podłodze, jej młodsza siostra zaczęła płakać, przykuwając uwagę matki, która przyszła zbadać sprawę. Po znalezieniu Marii dźgniętej i krwawiącej, zabrała ją do lokalnego szpitala, gdzie Maria przeżyła tylko jeden dzień.

W szpitalu chirurg był zaskoczony, że Maria przeżyła tak długo. Natychmiast wykonał operację bez znieczulenia. Podczas operacji Maria się obudziła, a inny lekarz powiedział do niej: „Maria, pomyśl o mnie w Raju”. Maria odpowiedziała: „Cóż, kto wie, która z nas będzie tam pierwsza?” Lekarz powiedział do niej: „Ty, Maria”. Na co Maria odpowiedziała: „W takim razie chętnie pomyślę o tobie”. Przed śmiercią Maria była w stanie wyrazić swoje przebaczenie Alessandrowi, wyrażając dodatkowo swoją nadzieję, że zobaczy go w Niebie. Przyjęła również ostatnie sakramenty. Na łożu śmierci powiedziała szefowi policji, że to Alessandro ją zaatakował i dodała: „Wybaczam mu i chcę, żeby był ze mną w niebie!” Zmarła następnego dnia.

W wielu aspektach brutalna śmierć Marii oznaczała początek jej nowego życia. Jej rodzina była zdruzgotana, ale zainspirowała ją również jej wiara, miłosierdzie i akt przebaczenia. Na jej pogrzebie wielu powiedziało o niej: „Umarła święta!”. Nabożeństwo do niej natychmiast zaczęło się rozprzestrzeniać i nadal się rozprzestrzenia.

Ponieważ Alessandro był młody, został skazany na trzydzieści lat więzienia zamiast dożywocia. Podczas pierwszych kilku lat w więzieniu Alessandro pozostał niepokorny, odmawiając pokuty. Chociaż wiedział, że Maria mu wybaczyła, nie mógł przyjąć przebaczenia ani przyznać się do grzechu. Jednak gdy miejscowy biskup, Giovanni Blandini, poczuł natchnienie, aby odwiedzić go w więzieniu, sprawy zaczęły się zmieniać. W tym czasie Alessandro miał sen, w którym zobaczył, jak Maria przychodzi do niego i wręcza mu lilie, symbol czystości. Gdy wziął lilie, spaliły mu ręce i zamieniły się w proch. Napisał do biskupa, dziękując mu za wizytę, ujawniając sen i prosząc o modlitwy. W kolejnych latach Alessandro przeszedł głęboką przemianę. Po odsiedzeniu dwudziestu siedmiu lat z trzydziestoletniego wyroku został zwolniony.

Po uwolnieniu Alessandro udał się do matki Marii, Assunty, i błagał ją o przebaczenie, którego udzieliła. „Kim jestem, żeby odmawiać mi tego, co moja córka tak chętnie dała?” – odpowiedziała. Następnego dnia Alessandro i Assunta wspólnie uczestniczyli we mszy, przyjmując Komunię Świętą, jakby byli matką i synem.

24 czerwca 1950 roku papież Pius XII kanonizował Marię i nazwał ją „świętą Agnieszką XX wieku”. Co najbardziej niezwykłe, matka Marii i czwórka jej rodzeństwa byli obecni na kanonizacji. Po raz pierwszy matka uczestniczyła w kanonizacji swojego dziecka. Co jeszcze bardziej niezwykłe, obecny był również Alessandro. Modlitwy świętej Marii naprawdę dokonały cudu miłosierdzia, przebaczenia i pojednania. Alessandro został świeckim bratem franciszkaninem i pracował jako ogrodnik aż do swojej śmierci w wieku osiemdziesięciu siedmiu lat.

Krótkie życie i tragiczna śmierć świętej Marii Goretti dają nam o wiele więcej niż tragedię. Dają nam nadzieję — nadzieję, że nawet najbardziej zatwardziały grzesznik może pokutować i zostać zbawiony. Tak często nasz świat reaguje oburzeniem na grzech, zamiast miłosierdzia. Miłosierdzie jest definiującą cnotą w sercu świętej Marii, a ta jedenastoletnia dziewczynka powinna nas inspirować do pracy nad przezwyciężeniem wszelkiego gniewu, goryczy i urazy wobec grzesznika. Zastanów się nad własną głębią miłosierdzia lub jego brakiem i pozwól, aby to młode dziecko zainspirowało cię do pójścia w jej ślady.