Kto był założycielem monastycyzmu chrześcijańskiego?

Urodzony w zamożnych rodzicach i żyjący w luksusie, św. Antoni Pustynny mógł wieść życie w wolnym czasie.

Zamiast tego wybrał życie w radykalnym ubóstwie i utorował drogę tysiącom chrześcijan, którzy pójdą jego śladami i wkroczą do życia monastycznego.

Urodzony w 251 r. Antoni widział na własne oczy bohaterskie życie i męczeństwa pierwszych chrześcijan. Zainspirowany ich pobożnością Antoni zapragnął żyć tak jak oni: całkowicie oddany Chrystusowi.

W kościele usłyszał te słowa z Ewangelii Mateusza: „Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj swój majątek, a pieniądze rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie; potem przyjdź i naśladuj mnie”. Potem porzucił wszystko, aby żyć modlitwą, postem, wyrzeczeniem się i pracą.

Św. Antoni zaczął szukać duchowych mentorów, którzy pomogliby mu poprowadzić go po chrześcijańsku. Ufając Bogu i opierając się na mocy modlitwy, św. Antoni przemierzał pustynię w poszukiwaniu ludzi realizujących podobne powołanie i czerpiących wiedzę z ich cnót.

W końcu poczuł powołanie do całkowitego zjednoczenia się z Bogiem poprzez prywatną ciszę. Odsunął się od wszelkiego społeczeństwa i stał się pierwszym chrześcijaninem, który prowadził życie w konsekrowanej samotności. Od czasu do czasu opuszczał swoją pustelnię w pilnych sprawach, raz, aby dodać otuchy prześladowanym chrześcijanom, innym razem, aby wesprzeć papieża Atanazego w walce z herezją Ariusza.

Pomimo intensywnego postu i surowego trybu życia św. Antoni dożył 105 lat!

Chociaż nie wszyscy jesteśmy powołani do życia w samotności, wszyscy jesteśmy powołani do życia pobożnie związanego z modlitwą. Modlitwa Jezusowa, prosta recytacja słów: „Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną grzesznikiem”, to starożytne nabożeństwo, które wywodzi się z Kościoła wschodniego. Krótka, ale pełna mocy, można ją powtarzać niezliczoną ilość razy w ciągu dnia i jest to doskonały sposób na nieustanną modlitwę.