Kołnierz rzymski to charakterystyczny element stroju duchownego, który jest powszechnie kojarzony z księżmi katolickimi. Jego historia sięga czasów, gdy Kościół postanowił wprowadzić bardziej rygorystyczne wytyczne dotyczące ubioru duchownych.
Duchowni zaczęli nosić standardową sutannę na długo przed pojawieniem się znanego dziś kołnierza. Jednak to właśnie w 1624 roku, w okresie gdy kołnierzyki stały się kluczowym elementem mody, Kościół zdecydował się uregulować ich wygląd. Kołnierze były wówczas symbolem statusu, a ich elegancja i materiał, z którego były wykonane, świadczyły o zamożności właściciela. Len był najpopularniejszym materiałem, choć klasa wyższa preferowała bardziej wyrafinowane kołnierzyki z koronki.
Kościół, chcąc podkreślić duchowe powołanie księży i ich zobowiązanie do materialnego ubóstwa, zakazał ozdobnych, koronkowych kołnierzyków. Papież Urban VIII wprowadził zakaz noszenia ozdób i koronek, co doprowadziło do uproszczenia duchownego stroju, w tym kołnierzyków.
Współcześnie kołnierz rzymski to prosty, biały kwadrat, który stał się rozpoznawalnym symbolem katolickim, przypominającym o duchowej misji i poświęceniu duchownych.
