Otóż jest nim Św. Wawrzyniec z Rzymu.
Gdybyśmy tylko mogli wszyscy traktować życie i śmierć z takim lekceważeniem, jak on to czynił. „Upewnijcie się, że przekręcicie mnie na drugą stronę, kiedy będę gotowy!” - te słowa Św. Wawrzyniec podobno wypowiedział z uśmiechem, gdy był palony żywcem na ruszcie. Ale czy był szalony? Jaki rodzaj człowieka robi taki żart w obliczu straszliwej śmierci?
Św. Wawrzyniec nigdy nie traktował swoich prześladowców zbyt poważnie. Wierzył głęboko, że Bóg jest władcą wszechświata, a jeśli miałby cierpieć i umrzeć za swoją wiarę, niech tak będzie. Zdobyłby koronę męczeństwa, a jego ofiara wzmocniłaby młody Kościół, który dopiero co się formował. W rzeczywistości, jego żart ostatecznie byłby na tych, którzy myśleli, że mogą zgasić wiarę przemocą. W ten sposób jego śmierć byłaby nie tylko dowodem jego oddania, ale również symbolem triumfu wiary nad przemocą i opresją.
Jako diakon pod papieżem Sykstusem II, Św. Wawrzyniec miał odpowiedzialność za dobra Kościoła oraz opiekę nad ubogimi. Był to czas, kiedy Kościół katolicki miał wiele cennych przedmiotów, które były nie tylko symbolami religijnymi, ale również miały znaczną wartość materialną. Kiedy prześladowcy chcieli zająć te cenne przedmioty Kościoła, Wawrzyniec prawdopodobnie uznał ten pomysł za śmieszny. Zamiast oddać te przedmioty prześladowcom, rozdał je ubogim, pokazując w ten sposób swoje oddanie dla nauk Chrystusa o miłości i trosce o najbiedniejszych.
Gdy nakazano mu oddać „skarby Kościoła”, przedstawił cesarzowi ubogich, niewidomych, sieroty i chromych, nazywając ich prawdziwymi skarbami Kościoła. Był to akt nie tylko odwagi, ale także głębokiego zrozumienia istoty chrześcijaństwa. Dla Wawrzyńca prawdziwe bogactwo Kościoła tkwiło nie w materialnych dobrach, ale w ludziach, których Kościół chronił i wspierał.
Cesarz i jego urzędnicy mieli dość jego zuchwałości i bezczelności. Po zamordowaniu papieża Sykstusa, zwrócili się ku Wawrzyńcowi, chcąc w brutalny sposób zakończyć jego życie. Jednak nic nie mogło przygnębić jego radosnego ducha. Nawet w obliczu straszliwego cierpienia, potrafił się uśmiechać i śmiać, wiedząc, że jego prześladowcy wysyłają go do wiecznej chwały.
Św. Wawrzyniec stał się symbolem odwagi, humoru i niezłomnej wiary. Jego historia jest inspiracją dla wielu, pokazując, że nawet w najtrudniejszych momentach można zachować wiarę i ducha. Dla kucharzy i komików, jego patronat jest przypomnieniem, że nawet w codziennych obowiązkach i chwilach radości, można znaleźć głębsze znaczenie i cel. W ten sposób Św. Wawrzyniec pozostaje nie tylko patronem kucharzy i komików, ale także symbolem niezłomnej wiary i odwagi w obliczu prześladowań.
