Ten niezwykły młody bohater jest promiennym przykładem dla wszystkich służących przy ołtarzu!
„Tarcyzjuszu!" – zabrzmiał przyjazny głos. „Może dołączysz do naszej zabawy?"
„Tak, dokąd zmierzasz?" zapytał radośnie kolejny.
Tarcyzjusz rozpoznał te głosy z uśmiechem — należały do jego szkolnych przyjaciół! Choć nie byli chrześcijanami, byli częścią jego codziennego świata.
„Co tam niesiesz?" spytał trzeci z ciekawością. Tarcyzjusz zobaczył zbliżającą się grupkę kolegów o rozpromienionych twarzach. Kontynuował swoją świętą misję z niezachwianą determinacją.
„Spieszę się do przyjaciół mieszkających kawałek stąd" – odpowiedział szczerze i ciepło. „Bardzo bym chciał zostać na rozmowę, ale muszę iść dalej!"
Przyspieszył kroku, przepełniony radością służby, mocniej przytulając ukryty pod płaszczem Najświętszy Sakrament. Jako akolita został obdarzony wspaniałym zadaniem zaniesienia Jezusa do wiernych chrześcijan, którzy mimo uwięzienia trwali w swojej pięknej wierze.
„Masz coś wyjątkowego, prawda? Co to jest?"
„Niestety, nie mogę się tym z wami podzielić."
„Ależ masz coś! Pokaż nam! Czy to jedna z waszych chrześcijańskich świętości?"
„Może to ten szczególny chleb, który czczą!"
Tarcyzjusz, przepełniony Bożą miłością, wiedział, że nadchodzi próba jego wiary. Z jeszcze większym oddaniem ściskając swój święty skarb, zaczął biec, choć wkrótce otoczyła go ciekawska grupa.
„Zostań z nami! Zatrzymajcie go! Złapcie ten chleb!"
W tej chwili najwyższego poświęcenia, nasz dzielny młody przyjaciel zapewne wzniósł tę piękną modlitwę: „W Twoje ręce, Panie, powierzam ducha mego."
Tłum ruszył naprzód, lecz Boża opatrzność zesłała chrześcijańskiego żołnierza, który rozproszył napastników. Choć Tarcyzjusz został śmiertelnie ranny, jego ofiara rozkwitła w wieczną chwałę. Żołnierz wziął go czule w ramiona, gdy spokojnie przechodził do niebiańskiej radości.
W jego wiernych dłoniach, doskonale zachowany i chroniony, pozostał Najświętszy Sakrament — świadectwo jego niesamowitej miłości i oddania.
Wspaniałe dziedzictwo św. Tarcyzjusza dotarło do nas poprzez wzruszający poemat napisany przez papieża Damazego w IV wieku, który uwiecznił jego imię i nadzwyczajną obronę Najświętszej Eucharystii. Ceniona tradycja z VI wieku dodaje, że służył jako akolita. Jego inspirująca ofiara miała miejsce prawdopodobnie w złotym wieku wiary między połową III a początkiem IV wieku.
Dzięki swojej niezwykłej odwadze, oddaniu i bezgranicznej miłości do Jezusa w Eucharystii, Tarcyzjusz jaśnieje jako promienne światło dla wszystkich młodych ludzi, szczególnie tych, którzy mają zaszczyt służyć przy Bożym ołtarzu. Jego historia przypomina nam, że nawet najmłodsi mogą pokazać najgłębszą miłość i niezachwianą wiarę! ✨🙏
