Ładowanie pogody...


Czy namaszczenie chorych jest tylko dla umierających?

Czy namaszczenie chorych jest tylko dla umierających?

Sakramenty • Choroba • Nadzieja

Czy namaszczenie chorych jest tylko dla umierających?

Nie trzeba czekać do ostatnich minut życia, by poprosić o ten sakrament. Kościół przeznacza go dla wiernych poważnie zagrożonych chorobą lub słabością wieku.

Grafika działu Pogłębiać emocje — Polska Parafia Peterborough

W wielu rodzinach słowo „namaszczenie” wywołuje lęk. Ktoś boi się, że wezwanie księdza oznacza przyznanie, iż nie ma już nadziei. Ktoś inny odkłada rozmowę, żeby nie przestraszyć chorego. Tak rodzi się bolesne nieporozumienie.

Katolickie namaszczenie chorych nie jest wyłącznie obrzędem ostatnich chwil. Jest sakramentem, w którym Kościół powierza cierpiącego Chrystusowi, prosząc o siłę, pokój i łaskę potrzebną w trudnym doświadczeniu.

Kiedy można prosić o namaszczenie?

Katechizm (nr 1514–1515) stwierdza, że właściwy moment nadchodzi już wtedy, gdy wierny zaczyna znajdować się w niebezpieczeństwie śmierci z powodu choroby lub starości. Można o nie prosić przed poważną operacją, gdy zachodzą odpowiednie wskazania, oraz wtedy, gdy znacznie nasila się słabość osoby starszej.

Nie jest ono natomiast zwykłym obrzędem na każde lekkie przeziębienie albo rutynową wizytą zdrowego człowieka. Gdy istnieje wątpliwość, warto opisać sytuację księdzu, zamiast samodzielnie przesądzać o kwalifikacji.

Co właściwie robi kapłan?

Podczas sakramentu kapłan modli się nad chorym, nakłada ręce i namaszcza go poświęconym olejem, wypowiadając przewidziane słowa. Znaki te odsyłają do modlitwy Kościoła i uzdrawiającej troski Chrystusa.

Sakramentu udziela biskup lub prezbiter. Bliscy mogą i powinni towarzyszyć modlitwą oraz praktyczną pomocą. Ich obecność przypomina choremu, że nie jest ciężarem ani kimś opuszczonym.

Czy namaszczenie gwarantuje wyzdrowienie?

Nie. Wiara katolicka nie obiecuje, że modlitwa automatycznie usunie każdą chorobę. Katechizm mówi o łasce umocnienia, pokoju i odwagi; przywrócenie zdrowia fizycznego jest możliwe, jeśli służy dobru osoby w perspektywie zbawienia.

Dlatego sakrament nie zastępuje leczenia, opieki lekarskiej ani rehabilitacji. Modlitwa i medycyna nie muszą być konkurentami. Rodzina może jednocześnie pomagać w organizacji wizyt i prosić o posługę kapłańską.

Czy sakrament można przyjąć ponownie?

Tak. Gdy ktoś odzyska zdrowie, a później zachoruje poważnie na nowo, można ponownie przyjąć namaszczenie. Można też je powtórzyć, jeśli stan chorego wyraźnie pogarsza się w przebiegu tej samej choroby.

To ważne dla rodzin, które myślą, że sakrament jest wydarzeniem jednorazowym. Jego sens nie sprowadza się do ostatniej wizyty księdza. Chodzi o duchowe towarzyszenie człowiekowi w realnym cierpieniu.

Jak rozmawiać z bliską osobą?

Zamiast mówić: „Trzeba już wezwać księdza, bo jest bardzo źle”, można zaproponować: „Czy chciałbyś, żeby ksiądz przyszedł się z tobą pomodlić i udzielił ci sakramentu umocnienia?”. Pytanie pozostawia miejsce na wolność i godność chorego.

Jeżeli bliski jest w szpitalu w Anglii, warto zapytać o katolickiego kapelana lub skontaktować się z parafią. W sytuacjach nagłych nie należy czekać na dogodny dzień tygodnia.

Wprowadź to w życie

Porozmawiaj spokojnie z rodziną o tym sakramencie, zanim nadejdzie kryzys. Jeśli ktoś poważnie choruje, pomóż mu skontaktować się z księdzem lub kapelanem szpitalnym.

Modlitwa

Jezu, który pochylałeś się nad cierpiącymi, umacniaj chorych i ich rodziny. Daj im pokój, odpowiednią opiekę oraz odwagę proszenia o pomoc. Amen.