Dlaczego ci trzej Apostołowie są często wyróżniani przez Chrystusa?
"A gdy przyszedł do domu, nie pozwolił nikomu wejść z sobą, oprócz Piotra, Jana i Jakuba oraz ojca i matki dziecka." — Łk 8:51
"A po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich…" — Mk 9:2
"I wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana, i począł się wielce smucić i trwożyć. I rzekł do nich: Smutna jest dusza moja aż do śmierci; zostańcie tu i czuwajcie." — Mk 14:33-34
W niektórych z najważniejszych momentów swojej posługi, Nasz Pan często pozwalał, aby towarzyszyli Mu tylko Piotr, Jakub i Jan. Mamy trzy przypadki opisane w Ewangeliach: wskrzeszenie córki Jaira, Przemienienie i Agonia w Ogrodzie. Dlaczego ten przywilej został dany właśnie tym Apostołom?
Istnieje wiele powodów, ale dzisiaj skupimy się na jednym konkretnym.
Każdy z tych uczniów uosabia jedną z trzech cnót teologicznych, a Jezus mówi nam, że cnoty te są konieczne, aby wniknąć w Jego najgłębsze tajemnice.
Zacznijmy od przyporządkowania każdemu Apostołowi odpowiadającej mu cnoty.
Piotr: Wiara. Piotr uosabiał tę cnotę w swoim szczerym wyznaniu boskości Chrystusa w Ewangelii Mateusza 16:16: "Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego." Jakub Większy: Nadzieja. Jakub był pierwszym Apostołem, który poniósł śmierć męczeńską. Męczennicy szczególnie uosabiają tę cnotę, ponieważ — w obliczu niewypowiedzianego cierpienia — pokładają całą swoją nadzieję w Bogu, który jest nagrodą sprawiedliwych. Jan: Miłość. Tylko Jan ze wszystkich Apostołów pozostał z Chrystusem podczas Jego męki i śmierci, motywowany niezwykłą miłością do Niego. Ponadto Ewangelia Jana daje nam wiele wglądów w miłość Chrystusa, takich jak dyskurs Prawdziwego Winnego Krzewu i często cytowany Jan 3:16: "Albowiem tak Bóg umiłował świat…"
W każdym z przypadków Ewangelii możemy zobaczyć, jak te cnoty wchodzą w grę. Bardzo krótki rzut oka na każdą z nich:
Podczas wskrzeszenia córki Jaira, Chrystus powiedział do niego: "Nie bój się, tylko wierz", zachęcając go w szczególności do rozwijania w sobie cnoty wiary. W Przemienieniu Chrystus objawia swoją boskość, aby umocnić nadzieję Apostołów, która zostanie wystawiona na ciężką próbę w ciemnościach Jego męki, gdy Jego boskość zostanie ukryta. Nie ma wyraźniejszego dowodu miłości Chrystusa niż wydarzenia Męki Pańskiej, które rozpoczęły się Jego agonią w Ogrójcu i które wzywają nas w sposób najbardziej jasny i przekonujący, abyśmy odpowiedzieli miłością.
Wszyscy potrzebujemy wiary Piotra, nadziei Jakuba i miłości Jana, ale w wzlotach i upadkach naszego codziennego życia może być trudno nieustannie pielęgnować te cnoty.
