I dlaczego świętujemy pierwszą w tym tygodniu?
Kościół wie, że jeden dzień radości to za mało.
Wielkanoc to „uroczystość uroczystości” – największe święto w roku. Jest tak wielkie, że Kościół świętuje je nie przez jeden, ale przez pełne osiem dni!
Na najważniejsze dni świąteczne Kościół wyznacza „oktawy”: osiem dni radości, podczas których celebrujemy każdy dzień tak, jakby był samym świętem.
Tradycja oktaw sięga IV wieku i prawdopodobnie jest powiązana z jednym lub obydwoma wydarzeniami.
W tygodniu po Wielkanocy i Zesłaniu Ducha Świętego nowo ochrzczeni neofici nadal nosili białe szaty, które otrzymali podczas chrztu, i przez osiem dni radowali się radosną celebracją nowego życia w Chrystusie. W starszym kalendarzu niedziela po Wielkanocy nazywana jest „Dominiką w Albis” – „niedzielą w bieli” – na pamiątkę złożenia białych szat.
Drugim wydarzeniem jest poświęcenie kościołów w Tyrze i Jerozolimie przez cesarza Konstantyna. Była to pierwsza „oktawa”, o której właściwie wiemy, i która została zrobiona naśladując żydowski zwyczaj ośmiodniowej uczty podczas poświęcenia Świątyni.
Oktawy uległy na przestrzeni dziejów wielu innym dodaniom, usunięciom i zmianom. Starszy kalendarz Kościoła również uwzględnia oktawę Zesłania Ducha Świętego.
Więc radujcie się! Jak mawiał św. Paweł: „Jeszcze raz powtarzam: radujcie się!” (Filipian 4:4).
W tym tygodniu jest wiele powodów do radości. Nie tylko jesteśmy w oktawie Wielkanocy, ale wyczekujemy wielkiego święta Bożego Miłosierdzia już w najbliższą niedzielę (7 kwietnia).
