Gdy starożytny świat podupadał, jeden biskup walczył z ciemnością ignorancji.
Św. Izydor z Sewilli żył w burzliwych stuleciach po upadku Rzymu, kiedy barbarzyńcy i Wikingowie grozili zniszczeniem ostatnich śladów cywilizacji i edukacji. Jego własny kraj, Hiszpanię, został opanowany przez Wizygotów, którzy wyznawali herezję ariańską, głosząc, że Jezus Chrystus był tylko człowiekiem, a nie Bogiem.
Urodzony w 560 r. w Kartagenie, kształcił się w szkole katedralnej w Sewilli, gdzie uczył jego starszy brat Leander – także święty. Wykazywał się niezwykłą inteligencją i szybkością w nauce. Kiedy w roku 600 zmarł Leander, biskup Sewilli, Izydor zastąpił swojego brata w posłudze diecezji.
Przez następne 40 lat Izydor nieustannie pracował nad zachowaniem, odbudową i propagowaniem zanikającego bogactwa edukacyjnego osiągniętego przez Rzym. Zwrócił się najpierw do niesfornych, heretyckich Wizygotów, skutecznie wymazując arianizm z Hiszpanii. Następnie zajął się zakładaniem szkół i seminariów na wzór tego, do którego uczęszczał jako chłopiec.
Szkoły te potrzebowały oczywiście podręczników, dlatego Izydor napisał księgę, która miała być używana przez 900 lat w każdej szkole katedralnej: Etymologię . Książka ta była prekursorką encyklopedii, zawierających ogromną wiedzę na każdy temat, od jedzenia, przez wojnę, aż po tajemnicę człowieka.
Zaangażowanie Izydora w zjednoczenie podzielonego kraju poprzez dobrą edukację i pełnię Kościoła zainspirowało okoliczne kraje europejskie do pójścia w jego ślady. W ten sposób Izydor powstrzymał powódź barbarzyństwa, która zmyła wielowiekowy dorobek ewangelizacji i nauki.
Po śmierci Izydora w 636 r. Kościół wychwalał jego pamięć jako „niezwykłego lekarza, najnowszą ozdobę Kościoła katolickiego, najbardziej uczonego człowieka ostatnich wieków, którego zawsze nazywano z czcią”.
