Czy nie były one po prostu zjawiskiem średniowiecznym, które dawno wyszło z mody?
Pustelnik to osoba żyjąca samotnie, oddana modlitwie i medytacji. Postacie Starego Testamentu, takie jak Eliasz i Jan Chrzciciel, byli pustelnikami — wycofali się na pustynię, aby pościć, modlić się i przebywać sam na sam z Bogiem. Słowo „pustelnik” pochodzi od greckiego pustelnika , dosłownie „mieszkaniec pustyni”, ponieważ żyjący w ten sposób samotnie niezmiennie udawali się na pustynię.
Chociaż to wycofanie się ze świata może wydawać się mizantropijnym wyrzeczeniem się normalnego życia, motywacja katolickich pustelników jest zupełnie odwrotna. Pustelnicy tak bardzo kochają ludzkość i tak żałują za grzechy naszej natury, że pragną całe swoje życie poświęcić na modlitwę o Boże miłosierdzie i łaskę dla siebie i swoich bliźnich.
Pierwszymi znanymi pustelnikami w Kościele katolickim byli św. Paweł z Teb i św. Antoni Wielki, obaj żyli w III wieku naszej ery. Uciekali przed prześladowaniami z jednej strony i światowością z drugiej, żyjąc spokojnie na pustyni.
Pomimo prywatności, jaką zapewniało dzikie otoczenie, zasłynęli wśród chrześcijan i byli poszukiwani przez wyznawców, których liczba stale rosła. Wyznawcy ci trzymali się ascetycznego stylu życia świętych pustelników i przekazywali go dalej.
Ze wschodnich pustyń ten sposób życia rozprzestrzenił się na Zachód. Pustelnicy stopniowo łączyli się i tworzyli wspólnoty monastyczne, jakie znamy dzisiaj. Obecnie wielu pustelników żyje we wspólnocie, spotykając się na Mszy św. i Liturgii Godzin, ale mieszkając w oddzielnych domach i pracując w samotności.
Na przykład kartuzi i niektórzy karmelici żyją według tej pustelniczej reguły.
Pustelnicy tacy jak Paweł i Antoni nie są powszechni, ale czasami jakaś wielka i wyjątkowa dusza zostaje wezwana do całkowitego porzucenia świata. Św. Karol de Foucauld był jedną z tych dusz – i żył całkiem blisko naszych czasów!
