W kalendarzu liturgicznym Kościoła katolickiego 29 listopada zajmuje szczególne miejsce dla rodziny franciszkańskiej. Tego dnia obchodzone jest Święto Wszystkich Świętych Zakonu Serafickiego – uroczystość o podwójnym znaczeniu. Upamiętnia ona zatwierdzenie reguły I zakonu franciszkańskiego przez papieża Honoriusza III w 1223 roku, a jednocześnie celebruje duchowe dziedzictwo świętego Franciszka z Asyżu i wszystkich jego naśladowców.
Określenie "seraficki", głęboko zakorzenione w tradycji franciszkańskiej, ma szczególne znaczenie symboliczne. Nazwa ta wywodzi się z mistycznego doświadczenia św. Franciszka na górze La Verna, gdzie otrzymał stygmaty od Chrystusa ukazującego się pod postacią Serafina – anioła należącego do najwyższego chóru anielskiego, płonącego miłością do Boga. Od tego wydarzenia zakon franciszkański zyskał miano "serafickiego", a sam św. Franciszek został uhonorowany tytułem Ojca Serafickiego.
Franciszek, urodzony w Asyżu w 1181 lub 1182 roku jako syn zamożnego kupca, przeszedł radykalną przemianę duchową. Jego decyzja o wyrzeczeniu się majątku i przyjęciu życia w ewangelicznym ubóstwie zapoczątkowała ruch, który miał przemienić oblicze średniowiecznego Kościoła. Zakon, oficjalnie założony w 1209 roku, początkowo otrzymał ustne zatwierdzenie od papieża Innocentego III, by ostatecznie, 29 listopada 1223 roku, uzyskać formalne zatwierdzenie reguły zakonnej bullą "Solet annuere" papieża Honoriusza III.
Przez osiem wieków istnienia zakon franciszkański wydał niezliczoną liczbę świętych i błogosławionych. Obok powszechnie znanych postaci, takich jak św. Antoni z Padwy, św. Bonawentura czy św. Klara z Asyżu, historia zakonu obfituje w mniej znane, lecz równie inspirujące przykłady świętości.
Jedną z takich postaci jest św. Weronika Giuliani (1660-1727), która już od najmłodszych lat wykazywała niezwykłą duchowość. W Wielki Piątek 1697 roku otrzymała stygmaty, a wcześniej, w 1694 roku, na jej czole pojawiły się ślady korony cierniowej. Jej życie, przepełnione cnotami i mistycznymi łaskami, pozostaje świadectwem głębokiej duchowości franciszkańskiej.
Innym przykładem jest św. Elzear z Sabran (1285-1323), francuski szlachcic, który wraz z żoną, bł. Delfiną z Glandèves, prowadził niezwykłe życie duchowe w ramach Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego. Ich historia pokazuje, że świętość jest możliwa również w życiu świeckim i małżeńskim.
Święto Wszystkich Świętych Zakonu Serafickiego nie jest jedynie wspomnieniem historycznym. W czasach zdominowanych przez konsumpcjonizm i materializm, franciszkańskie wartości – ubóstwo, pokora i miłość do wszelkiego stworzenia – nabierają szczególnego znaczenia. Franciszkanie obecnie kontynuują misję swojego założyciela, adaptując ją do współczesnych wyzwań, angażując się w sprawy ekologii, dialog międzyreligijny i pomoc najuboższym.
W dniu 29 listopada wszystkie wspólnoty franciszkańskie jednoczą się w szczególnej modlitwie i dziękczynieniu. W klasztorach organizowane są uroczyste liturgie, podczas których wspomina się nie tylko znanych świętych zakonu, ale również tych wszystkich braci i siostry, którzy w ciszy i pokorze dążyli do świętości.
Święci seraficcy pokazują nam, że świętość można osiągnąć na różne sposoby: poprzez życie kontemplacyjne, działalność misyjną, męczeństwo czy służbę ubogim. Ich przykład pozostaje żywy i inspirujący dla współczesnych naśladowców św. Franciszka, przypominając, że droga świętości jest dostępna dla każdego, niezależnie od stanu i powołania.
W czasach, gdy Kościół poszukuje nowych dróg ewangelizacji, franciszkańska prostota i radykalizm ewangeliczny stanowią nieocenioną inspirację dla współczesnych chrześcijan. Święto to przypomina nam, że autentyczne życie Ewangelią jest możliwe w każdej epoce i w każdych warunkach, a przykład świętych franciszkańskich zachęca do odważnego kroczenia drogą Ewangelii, z prostotą i radością, które tak bardzo charakteryzowały Biedaczynę z Asyżu.
Wśród licznych świętych franciszkańskich znajdują się zarówno powszechnie znane postaci, jak św. Bonawentura czy św. Klara, jak i mniej znani, lecz równie inspirujący święci:
Św. Weronika Giuliani (1660-1727)
Święta ta już od najmłodszych lat wykazywała niezwykłą duchowość. W Wielki Piątek 1697 roku otrzymała stygmaty, a wcześniej, w 1694 roku, na jej czole pojawiły się ślady korony cierniowej. Jej życie, pełne cnót i mistycznych łask, zakończyło się świętą śmiercią w 1727 roku.
Św. Elzear z Sabran (1285-1323)
Francuski szlachcic, który wraz ze swoją żoną, bł. Delfiną z Glandèves, prowadził niezwykłe życie duchowe. Oboje wstąpili do Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego i żyli w dobrowolnej czystości małżeńskiej. Elzear był nie tylko tercjarzem franciszkańskim, ale także władcą, dyplomatą i przywódcą wojskowym.
Św. Mikołaj Pieck (1534-1572)
Urodzony w Gorkum w Holandii, Mikołaj pochodził z pobożnej katolickiej rodziny. Jako gwardian klasztoru w Gorkum poświęcił się nawracaniu kalwinistów. Został zamęczony wraz z osiemnastoma towarzyszami, znanymi dziś jako Męczennicy z Gorkum, za wierność Kościołowi katolickiemu.
Święto Wszystkich Świętych Zakonu Serafickiego nie jest jedynie wspomnieniem historycznym. Jest to dzień, w którym zakony franciszkańskie dziękują Bogu za setki świętych i błogosławionych, którzy przez wieki wzbogacali Kościół swoim świadectwem życia. To również okazja do refleksji nad różnorodnością dróg do świętości w duchowości franciszkańskiej.
Święci seraficcy pokazują, że świętość można osiągnąć na różne sposoby: poprzez życie kontemplacyjne, działalność misyjną, męczeństwo czy służbę ubogim. Ich przykład pozostaje żywy i inspirujący dla współczesnych naśladowców św. Franciszka, przypominając, że droga świętości jest dostępna dla każdego, niezależnie od stanu i powołania.
