Św. Franciszek Salezy był jeszcze młodym studentem college'u, kiedy nadeszła jego wielka „pokusa”.
Był rok 1587.
Niedawno miała miejsce rewolucja protestancka i w rodzinnej Sabaudii, w której mieszkał Franciszek, kalwińska doktryna o predestynacji pobudziła Kościół do dyskusji, gdzie predestynacja wpisuje się w doktrynę katolicką.
Franciszek słuchał, jak teolodzy z college'u rozmawiali o predestynacji, i napełnił się strachem. Jeśli Bóg rzeczywiście przeznaczył dusze do nieba lub piekła, to jemu, Franciszkowi, z pewnością było przeznaczone piekło.
Przez dwa miesiące przeżywał wielką ciemność i pokusę rozpaczy.
Wreszcie uciekł do kościoła St. Étienne-des-Grès i uklęknął przed figurą Matki Bożej Dobrego Wybawienia. Tam najgoręcej modlił się Memorare.
Natychmiast radość i pocieszenie zalały jego duszę.
Następnie Franciszek złożył ślub czystości, oddając się Matce Najświętszej. Kiedy został księdzem – przezwyciężając sprzeciw rodziny – zajął się obalaniem doktryny protestanckiej i przywracaniem dusz do owczarni Kościoła. Jego pierwszą misją był sprzeciw wobec kalwinizmu i jego błędnej nauki o predestynacji.
Św. Franciszek Salezy był, delikatnie mówiąc, płodnym pisarzem. Pomiędzy obowiązkiem kościelnym a głoszeniem na misji napisał zdumiewającą liczbę traktatów, ulotek, książek, kazań i listów – wiele z nich do świeckich i kobiet. Jeśli szukasz świetnego miejsca, aby zacząć od pism św. Franciszka Salezego, jego klasyczne „Wprowadzenie do życia pobożnego” jest niezbędną lekturą dla wszystkich katolików.
