Czym są siedem wielkich antyfon „O” przed Bożym Narodzeniem?
Czym są siedem wielkich antyfon „O” przed Bożym Narodzeniem?
Od 17 do 23 grudnia Kościół modli się siedmioma krótkimi wezwaniami. Każde odsłania inne biblijne imię Mesjasza i prowadzi do słowa: „Przyjdź”.
Ostatnie dni przed Bożym Narodzeniem bywają najgłośniejsze: zakupy, podróże, przygotowania do Wigilii. Tymczasem w modlitwie Kościoła rozbrzmiewa siedem zaskakująco krótkich zdań. Wszystkie rozpoczynają się od „O” i wszystkie są skierowane do Chrystusa.
To wielkie antyfony adwentowe, śpiewane przy Magnificat w nieszporach od 17 do 23 grudnia. Nie trzeba znać łaciny ani śpiewać w chórze, by odkryć ich piękno. Wystarczy posłuchać, jak Stary Testament uczy oczekiwania na Zbawiciela.
Siedem dni i siedem imion
Kolejne antyfony zwracają się do Mesjasza jako do Mądrości, Pana i Wodza Izraela, Korzenia Jessego, Klucza Dawida, Wschodzącego Słońca, Króla Narodów oraz Emmanuela. Nie są to odrębne postacie, lecz różne biblijne obrazy jednego Chrystusa.
Według opracowania Konferencji Episkopatu USA rzymska tradycja śpiewa je przynajmniej od VIII wieku. Ich teksty korzystają z obietnic i symboli Starego Testamentu, które chrześcijanie odczytują w świetle narodzenia Jezusa.
Dlaczego tak często słyszymy „Przyjdź”?
Słowo „przyjdź” łączy wszystkie antyfony. Oczekiwanie nie jest tu pasywnością ani próbą przewidzenia daty przyszłych wydarzeń. To modlitwa ludzi, którzy wiedzą, że potrzebują światła, mądrości, wyzwolenia i pokoju.
W każdej antyfonie znajdujemy obraz ludzkiego braku i Bożej obietnicy: niewiedzy odpowiada Mądrość, zniewoleniu Klucz, ciemnościom Wschodzące Słońce. Adwent przypomina, że nasze niedoskonałe życie może być miejscem spotkania z Chrystusem.
Skąd znamy „O przyjdź, o przyjdź, Emmanuelu”?
Popularna pieśń adwentowa czerpie z tych samych tytułów i obrazów. W wielu domach słychać ją jeszcze zanim zapalimy wszystkie świece wieńca. Łatwo traktować ją jako nastrojową melodię, ale jej treścią jest biblijne wołanie o obecność Boga.
Warto zwrócić uwagę na słowa pieśni, zamiast słuchać jej tylko w tle. Dzięki temu śpiew nie staje się dekoracją okresu przedświątecznego, lecz wyznaniem nadziei.
Modlitwa dla rodziny rozdzielonej odległością
Słowo Emmanuel znaczy „Bóg z nami”. Dla Polaków żyjących w Wielkiej Brytanii może ono brzmieć szczególnie mocno, kiedy domownicy są rozproszeni pomiędzy krajami, a nie każdy wróci na święta.
Nie musimy udawać, że samotność nie istnieje. Możemy jednak odczytać tę antyfonę jako modlitwę o bliskość Boga, który nie ogranicza się do jednego miasta, języka ani domu.
Jak korzystać z antyfon w praktyce?
Od 17 do 23 grudnia wybieraj jedną antyfonę dziennie. Przeczytaj ją, zatrzymaj się przy biblijnym tytule Chrystusa i zadaj sobie pytanie: czego właśnie teraz najbardziej potrzebuję — mądrości, światła, pokoju, odwagi?
Potem pomódl się własnymi słowami. To prosta droga, by najintensywniejszy tydzień przygotowań stał się również tygodniem uważności.
Zapisz siedem dni od 17 do 23 grudnia. Każdego wieczoru przeczytaj odpowiednią antyfonę, a potem wypowiedz jedno własne „Przyjdź, Panie Jezu”.
Jezu, Mądrości i Światło świata, przyjdź do mojego serca. Naucz mnie czekać z nadzieją, rozpoznawać Twoją obecność i nieść pokój innym. Amen.


